Marzył, żeby zostać rycerzem. Tych marzeń spełnić mu się nie udało. Spełnił natomiast takie, o których nigdy nawet nie śnił.
Dawno temu, za lasami i za górami (i za kilkoma płotami, które wcale nie były magiczne — tylko zwyczajnie krzywe), żył sobie mały chłopiec imieniem Teo. Był tak mały, że gdy marzył, musiał najpierw stanąć na palcach. Inaczej marzenia przelatywały mu nad głową i udawały, że w ogóle go nie widzą.
Każdy z nich ma swoje wady, zalety i powód, by ruszyć w drogę. Razem — bywają niezwyciężeni. Osobno — lepiej nie pytaj.
Siedmioletni sierota wychowywany przez babcię Jagodę w małej wiosce. Marzy o byciu rycerzem, jeździ na krowie Bryłce zamiast na koniu, walczy kijem zamiast mieczem.
Odważny nie dlatego, że nie czuje strachu — ale dlatego, że idzie mimo strachu. Po spaleniu wioski rusza z przyjaciółmi na północ, z listem od umierającego rycerza.
Niska, kwadratowa, z łyżką drewnianą jak berłem i z charakterem twardszym niż dąb. Kocha Teo nad życie, ale okazuje to przez sarkazm, owsiankę i łyżkę po łapach.
Łyżka Mocy
Najsprytniejszy chłopak we wsi — zawsze ma plan, zawsze ma odpowiedź, zawsze wie trochę za dużo. W sytuacjach kryzysowych jego mózg działa szybciej niż ręce.
Mózg drużyny
Kwadratowy jak szafka, ciężki jak worek kartofli. Nie myśli szybko — ale stoi szybko. Kiedy trzeba stanąć między przyjaciółmi a zagrożeniem, Ziutek tam jest. Zawsze.
Mur nie do przejścia
Tajemniczy wojownik, którego przeszłość skrywa więcej mroku niż las o północy. Mówi mało, ale kiedy mówi — lepiej słuchać. Dołącza do drużyny z własnych powodów.
Tajemnica
Jedyna kura babci Jagody, która ma imię, charakter i zdecydowane poglądy na temat chłopców machających patykami. Jedyne stworzenie we wsi, którego nawet psy się boją.
Królowa podwórka
Kamienne bestie, które napadły na wioskę Teo. Przysłane przez kogoś, kto skrywa się na północy za Kamiennym Progiem. Ich żółte oczy to ostatnia rzecz, którą wioska widziała.
Nadchodzące złoOd spokojnej wioski po niebezpieczne krainy — podróż Teo to droga pełna zwrotów akcji, przyjaźni i odwagi.
Wielki rycerz potrzebuje wiernego rumaka. Teo ma Bryłkę — krowę, której nie obchodzi absolutnie nic. Ale na jej grzbiecie, z kijem zamiast miecza, Teo czuje się niezwyciężony. Marzenia wystarczą, kiedy ma się siedem lat.
Rzeka nie pytała, czy umieją pływać. Nie pytała, czy są gotowi. Po prostu płynęła — szybka, zimna i obojętna. A oni musieli się przez nią dostać, bo za nimi goniło coś, co nie lubiło wody. Albo lubiło — tego jeszcze nie wiedzieli.
Czterech. Różnych jak cztery strony świata. Teo — z marzeniami. Witek — z planem. Ziutek — z pięściami. Soren — z tajemnicą. Razem ruszają na północ, do Kamiennego Progu, z listem, który może zmienić wszystko.
Dawno temu, za lasami i za górami (i za kilkoma płotami, które wcale nie były magiczne — tylko zwyczajnie krzywe), żył sobie mały chłopiec imieniem Teo.
Był tak mały, że gdy marzył, musiał najpierw stanąć na palcach. Inaczej marzenia przelatywały mu nad głową i udawały, że w ogóle go nie widzą.
Akurat teraz stał na jednym takim płocie — tym najkrzywszym w całej wsi, za stodołą babci Jagody — i celował patykiem w niebo z taką zawziętością, jakby od tego zależały losy królestwa. A może i zależały. Skąd mógł wiedzieć. Miał siedem lat i jeszcze nie odróżniał losów królestwa od losów obiadu.
— Ha! — krzyknął, wykonując zamach, który w jego głowie wyglądał jak cios legendarnego rycerza sir Aldrica Złotogrzywego, a w rzeczywistości — jak próba odganiania wrony. — Poddaj się, smoku!
Smoka nie było. Była za to Hrabina — jedyna kura babci Jagody, która miała imię, charakter i zdecydowane poglądy na temat chłopców machających patykami w jej kierunku. A patrzyła tak, że niejedna cesarzowa mogłaby się od niej uczyć: odchylała łepek, mrużyła jedno oko i trzymała spojrzenie o pół sekundy dłużej, niż trzeba.
— Teo! — rozległ się głos z chaty. Babcia Jagoda miała dar: potrafiła krzyczeć szeptem. — Przestań straszyć Hrabinę! Ostatnio przez ciebie nie zniosła jajka przez trzy dni. TRZY DNI, Teo. Wiesz, ile to jest w owsiankach?
Teo zeskoczył z płotu. Wylądował w błocie. Oczywiście, że w błocie — bo gdzie niby indziej miał lądować wielki rycerz, który dopiero co wyruszał po sławę? Wielcy rycerze pewnie też tak zaczynali. Tylko nikt o tym nie pisał, bo błoto jest mało poetyckie, a kroniki nie lubią, jak im bohater zabłoci kolana.
Ruszył w stronę swojego ulubionego miejsca na świecie: kamienia nad stawem, który nazywał Tronem. Kamień był płaski, wygodny, obrośnięty mchem dokładnie tam, gdzie trzeba. Usiadł. Patyk-miecz oparł o kolano. I zaczął marzyć.
Koń. Piękny, biały, z grzywą jak z legend — taki, co parska w odpowiednim momencie, nigdy nie gubi podków i na pewno, ale to na pewno, nie boi się kur. Miecz — najlepiej taki, który błyszczał nawet w cieniu. Ze zdobieniami. I z imieniem — bo porządny miecz musi mieć imię, inaczej to po prostu kawałek żelaza z ambicjami.
I oczywiście księżniczki. Mnóstwo ślicznych księżniczek. Wszystkie naraz, ale po kolei — bo marzenia to jedyne miejsce, w którym nic nie musi się zgadzać.
Marzył, żeby zostać rycerzem. Tych marzeń spełnić mu się nie udało. Spełnił natomiast takie, o których nigdy nawet nie śnił.
A zaczęło się to wszystko pewnego wtorku, nad rzeką, od dwóch starszych chłopców, dwudziestu żab i jednej bardzo pechowo wyrosłej kępy pokrzyw.
Spodobał się fragment? Cała historia czeka w audiobooku.
🎧 Kup i słuchajOd wioski babci Jagody przez ciemne lasy, rwące rzeki i spalone osady — aż do Kamiennego Progu. Po drodze coraz więcej śladów Szarego Moru: skamieniałe ptaki, zamarłe sarny, cisza tam, gdzie jeszcze niedawno było życie.
Odwracaj karty i znajdź pary. Im mniej ruchów, tym lepiej! Czy pokonasz rekord?
Znalazłeś wszystkie pary w 0 ruchach!
Czas: 0:00
Gargulce przybyły nocą. Kamienne, bezlitosne, z żółtymi oczami. Kto je przysłał — i dlaczego akurat teraz?
Umierający rycerz zostawił Teo woskową pieczęć i list. Co jest w środku? I dlaczego właśnie Teo go dostał?
Na północy czeka coś — a może ktoś. Droga jest długa, niebezpieczna, i nikt nie obiecuje powrotu.
Mówi mało. Walczy dużo. Jego przeszłość jest ciemniejsza niż las nocą. Czy można mu zaufać?
Najważniejsze pytanie: czy Hrabina kiedykolwiek wybaczy Teo? I czy zniesie wreszcie to jajko?
Odkąd pamięta, Teo rysuje patykiem po ziemi dziwne, płynne linie. Nie literki — coś innego. Ręka wie więcej niż głowa. A te wzory, jak się okaże, ktoś już kiedyś widział.
Ptaki zamarłe w locie. Sarny jak posągi. Cała polana cicha jak kamień. Coś skamienia żywe rzeczy — i rozlewa się od północy szybciej, niż chłopcy zdążą się dowiedzieć, co to właściwie jest.
Audiobook „Przygody Teo" — historia pisana dla dzieci i młodzieży, która równie mocno wciąga dorosłych. Profesjonalny lektor, muzyka, efekty dźwiękowe. Słuchaj w naszej aplikacji na telefonie, tablecie lub komputerze.