Marzył, żeby zostać rycerzem. Tych marzeń spełnić mu się nie udało. Spełnił natomiast takie, o których nigdy nawet nie śnił.
Rozpocznij przygodę
Dawno temu, za lasami i za górami (i za kilkoma płotami, które wcale nie były magiczne — tylko zwyczajnie krzywe), żył sobie mały chłopiec imieniem Teo. Był tak mały, że gdy marzył, musiał najpierw stanąć na palcach. Inaczej te marzenia przelatywały mu nad głową i udawały, że w ogóle go nie widzą.
Każdy z nich ma swoje wady, zalety i powód, by ruszyć w drogę. Razem — bywają niezwyciężeni. Osobno — lepiej nie pytaj.
Siedmioletni sierota wychowywany przez babcię Jagodę w małej wiosce. Marzy o byciu rycerzem, jeździ na krowie Bryłce zamiast na koniu, walczy kijem zamiast mieczem.
Odważny nie dlatego, że nie czuje strachu — ale dlatego, że idzie mimo strachu. Po spaleniu wioski rusza z przyjaciółmi na północ, z listem od umierającego rycerza.
Niska, kwadratowa, z łyżką drewnianą jak berłem i z charakterem twardszym niż dąb. Kocha Teo nad życie, ale okazuje to przez sarkazm, owsiankę i łyżkę po łapach.
Łyżka Mocy
Najsprytniejszy chłopak we wsi — zawsze ma plan, zawsze ma odpowiedź, zawsze wie trochę za dużo. W sytuacjach kryzysowych jego mózg działa szybciej niż ręce.
Mózg drużyny
Kwadratowy jak szafka, ciężki jak worek kartofli. Nie myśli szybko — ale stoi szybko. Kiedy trzeba stanąć między przyjaciółmi a zagrożeniem, Ziutek tam jest. Zawsze.
Mur nie do przejścia
Tajemniczy wojownik, którego przeszłość skrywa więcej mroku niż las o północy. Mówi mało, ale kiedy mówi — lepiej słuchać. Dołącza do drużyny z własnych powodów.
Tajemnica
Jedyna kura babci Jagody, która ma imię, charakter i zdecydowane poglądy na temat chłopców machających patykami. Jedyne stworzenie we wsi, którego nawet psy się boją.
Królowa podwórka
Kamienne bestie, które napadły na wioskę Teo. Przysłane przez kogoś, kto skrywa się na północy za Kamiennym Progiem. Ich żółte oczy to ostatnia rzecz, którą wioska widziała.
Nadchodzące złoOd spokojnej wioski po niebezpieczne krainy — podróż Teo to droga pełna zwrotów akcji, przyjaźni i odwagi.
Wielki rycerz potrzebuje wiernego rumaka. Teo ma Bryłkę — krowę, której nie obchodzi absolutnie nic. Ale na jej grzbiecie, z kijem zamiast miecza, Teo czuje się niezwyciężony. Marzenia wystarczą, kiedy ma się siedem lat.
Rzeka nie pytała, czy umieją pływać. Nie pytała, czy są gotowi. Po prostu płynęła — szybka, zimna i obojętna. A oni musieli się przez nią dostać, bo za nimi goniło coś, co nie lubiło wody. Albo lubiło — tego jeszcze nie wiedzieli.
Czterech. Różnych jak cztery strony świata. Teo — z marzeniami. Witek — z planem. Ziutek — z pięściami. Soren — z tajemnicą. Razem ruszają na północ, do Kamiennego Progu, z listem, który może zmienić wszystko.
Dawno temu, za lasami i za górami (i za kilkoma płotami, które wcale nie były magiczne — tylko zwyczajnie krzywe), żył sobie mały chłopiec imieniem Teo.
Był tak mały, że gdy marzył, musiał najpierw stanąć na palcach. Inaczej te marzenia przelatywały mu nad głową i udawały, że w ogóle go nie widzą.
Właśnie teraz stał na jednym takim płocie — tym najbardziej krzywym, za stodołą babci Jagody — i celował patykiem w niebo tak zawzięcie, jakby od tego zależały losy królestwa.
— Ha! — krzyknął, wykonując zamach, który w jego głowie wyglądał jak cios legendarnego sir Aldrica Złotogrzywego, a w rzeczywistości — jak próba odganiania wrony. — Poddaj się, smoku!
Smoka nie było. Była za to Hrabina — jedyna kura babci Jagody, która miała imię, charakter i zdecydowane poglądy na temat chłopców machających patykami w jej kierunku.
— Teo! — rozległ się głos z chaty. Babcia Jagoda miała dar: potrafiła krzyczeć szeptem. — Przestań straszyć Hrabinę! Ostatnio przez ciebie nie zniosła jajka przez trzy dni. TRZY DNI, Teo.
Teo zeskoczył z płotu. Wylądował w błocie. Oczywiście. Wielcy rycerze pewnie też tak zaczynali — tylko nikt o tym nie pisał, bo błoto jest mało poetyckie.
Usiadł na swoim Tronie — kamieniu nad stawem, który był płaski, wygodny, i w odpowiednim świetle wyglądał prawie dostojnie. Patyk-miecz oparł o kolano. I zaczął marzyć.
Koń. Piękny, biały, z grzywą jak z legend. Miecz — najlepiej taki, który błyszczał nawet w cieniu. I sława. Taka prawdziwa.
Marzył, żeby zostać rycerzem. Tych marzeń spełnić mu się nie udało. Spełnił natomiast takie, o których nigdy nawet nie śnił.
Od wioski babci Jagody przez ciemne lasy, rwące rzeki i tajemnicze ruiny — aż do Kamiennego Progu.
Odwracaj karty i znajdź pary. Im mniej ruchów, tym lepiej! Czy pokonasz rekord?
Znalazłeś wszystkie pary w 0 ruchach!
Czas: 0:00
Gargulce przybyły nocą. Kamienne, bezlitosne, z żółtymi oczami. Kto je przysłał — i dlaczego akurat teraz?
Umierający rycerz zostawił Teo woskową pieczęć i list. Co jest w środku? I dlaczego właśnie Teo go dostał?
Na północy czeka coś — a może ktoś. Droga jest długa, niebezpieczna, i nikt nie obiecuje powrotu.
Mówi mało. Walczy dużo. Jego przeszłość jest ciemniejsza niż las nocą. Czy można mu zaufać?
Najważniejsze pytanie: czy Hrabina kiedykolwiek wybaczy Teo? I czy zniesie wreszcie to jajko?
Teo chciał być rycerzem. Nie udało się. Ale to, co się udało, jest o wiele większe. Co to takiego?